تمدن ایران زمین

گاهنبارِ هَمَس پَت میدیم گاه

سلام
همه جا پرشده از زمزمه ( زردی من از تو ، سرخی تو از من )
بی خبر از گاهنبارِ هَمَس پَت میدیم گاه

در زمان های قدیم مردم بر این باور بودند که همه چیز در شش روز آفریده شده است.
چنانچه در قرآن مجید آیه سوم سوره ی سجده آمده است :
خدا آن کسی است که آسمانها و زمین و هرچه در بین آنها ست همه را در مقدار شش روز بیافرید.

گاهنبارِ هَمَس پَت
گاهنبار کوتاه شده گاهان بار است ، یعنی گاه ها و زمان های به ثمر رسیدن و بار آمدن.
گاهان بار ، جشن های بسیار کهنی است که به پیشه اصلی ایرانیان یعنی کشاورزی و دامداری ارتباط دارد.
این جشن ها در شش هنگام ودر هر هنگام به مدت پنج روز در سال برگزار می شوند.
هَمَس پَت یعنی برابر شدن روز و شب.
این جشن در روز اَهنود ( 25 ) تا وَهشتوایش ( 29 ) در ماه گاتابیو ( اسفند ) برگذار می شود.
این جشن به مناسبت ششمین و آخرین گاهنبارِ سال برگذار می شود.
این جشن به پنجه یا پنجی معروف است زیرا پنج روز پایان سال که هر روز نام جداگانه ای دارند برگزار می شود.
پیش از گاهنبار ، همه جا را تمیز می کنند و خانه و کاشانه خود را صفا می بخشند تا فروهرهای در گذشتگان را خوشنود سازند.( در باور زرتشتیان یکی از نیروهای معنوی درون انسان است که در آغاز تولدش به اراده خداوند در وجود او به ودیعه سپرده می شود و با کنترل رفتار او ، زمینه را برای پیشرفت معنوی انسان فراهم می سازد ، فروهر پس از مرگ انسان باردیگر به عالم بالا باز می گردد. این نیروی معنوی را می توان فروغ ایزدی یا روح هستی نیز نامید )
در آخرین روز پنجه ، مقداری هیزم بر بالای بام خانه فراهم می آورند و در سپیده دم روز بعد آتش را روی بام خانه روشن می کنند تا بازگشت فروهرها به آسمان را بدرقه کرده باشند.

بدین سان هر سال خورشیدی را با سرور و شادمانی آغاز می کنند و در پایان سال ، با برگذاری مراسم گاهنبار هَمَس پَت میدیم ، بار دیگر با مهر و شادی ، به میزبانی فروهرها می روند و آن را به جشن نوروز سال دیگر پیوند می زنند.

 

اسامی پنج روز :

اهنَوَد ، اُشتَوَد ، سپَنتَمَد ، وهوخشتَرو _ وهیشتوایش.